وه هــــــــــــــــــــــــــــار

تب وتاب تو تنه می زند به دل ترانه تبار من

چه کنم که طره ی تو شده به خیال شب زده تار من

تگ وتاز تند تگرگ را شب ورقص نازک برگ را

زده ام به هم گره تاکنی نظری به سمت بهار من

 ولی از خیال گسسته ام چه شکسته دل به تو بسته ام

کــه غـزال دامنه ی غـــزل نشود همیشه شکار من

چه حکایتی چه شکایتی ز بتی که چشم سیاه او

شب بیکرانه ی شاعری به کرشمه کرده دچار من

نه شناسدم نه شناسمش به چه نام و نغمه بخوانمش

که خیال خلوت دیدنشِ شرری زده به تبار من

به کتاب کهنه ی زندگی غزلی نشد همه زیستم

چه قصیده ها که گریستم و... تو نیستی به کنار من.

کــــی چــــراخــــئ بێــگـــه م ئی کۆچه تا ئاخر شه‌وه

لـــه رزه لــه رزئ هـــا قـــولـــه ێـلـم چۆ قراولٌچی ته‌وه

هـــه م قــه زاسه و هه م به لاسه ، پێچیاسه بـختِ م

دل نیــه وه خـتئ ک ِ دۆنـــئ ئـــی پـلێچ ِ لــه و لــه وه

هــه ێفــه را عــومــرئ کِ تــالانِ پــه ژاره بــرده ســه ر

مــامــه چــۆ قــایــق هروش ِ ده ئ ته نۆره ئ گـرده وه

مــانــگ و ئــاســاره گــومن ، خوه ر گیریاگه ، دل ته مه

ئـاسمـان کـــامتـان چــــۆ ســال ِ ئـــه و جـارگ کــه وه

قیـــژ قــاژ ِ قـــاژه یـــا قـــیره ئ قـــلا یــــا شیـــن ِ بـــۆ

ناســه یه ک کان و که ن و هاماری و هــه رچـگ که وه

یـــه ئ زه مـــان  بــرۆه وو بـــژانگئ ئاره ش ِ گیان م ِ بۆ

لال و کوور وکه رخوه مم ، دی نیه شنه ون راوه ئ ره وه

شــا ێـــری داخ ِ سیــــــه گـــه ، روشنـــایِ ده ئ نیــــه

کـــی چــــراخــــئ بێــــگــه م ِ ئــی کۆچه تا ئاخر شه‌وه

====================================

(ترجمه)

در این کوچه ی تاریک چه کسی به من چراغ خواهد داد؟

گامهایم سست شده اند ، تب در تمام وجودم رخنه کرده است

قضا و قدر یا بلا ، هر چه هست بخت مرا در هم پیچیده است

دل در مقابل این پیچک و درهم پیچ در پیچ وامانده است

افسوس بخاطر عمری که داغ و درد آنرا به یغما برد

درست مانند قایق شکسته ای هستم که در دام گرداب است

نه ماهی هست نه ستاره ای ، آفتاب مبتلای کسوف است و دل درگیر اندوه

و خوش به حال شما که آسمان زندگیتان مثل همیشه آبی آبی است

این صدای فریادزاغ است یا قار قار کلاغ یا ناله ی جغد

که کوه و کمر و دشت و دمن را فراگرفته است

روزگاری ابرو و مژه اش کمان آرش بود بر جان من

لال و کور و کر شده ام ، آواز عشق در من گم شده است

شاعر بودن داغ سیاهی است ، هیچ روزنه ی امیدی نیست

در این کوچه ی تاریک چه کسی به من چراغ خواهد داد؟

((ترجمه ونگارش ای شعر را دوست عزیزم نورمراد رضایی تقبل کردند با سپاس از ایشان))

نمیدونم کجا خوندم که تو ذهنم مونده:

هیچکس

به کشتن خود

بر نخاست

آنگونه

که ما زیستیم

 نــــــه وارانــــم بـــــــوارم نـــــه وفـــــــریـــگـــم بـــتـــیـــوم

(از آنجا که فونت کردی مناسب در اختیار نداشتم پوزشم را بپذیرید) 

---------------------------------------------------------------------------

برادر گرامیم آقای جلیلیان زحمت این فونت رو هم کشیدن

ممنونم از ایشان

نه وارانم بووارم ،نه وه فرێگم بتێوم

قوڵه ئه ور مه زووکێ ئه ڕا هابان لێوم ؟

خوه زه و مردن ،خوه زه و قه ور،دو پشمه جه خت بێ سه ور

ئه جه و به دبه ختیێگه ، وه تاڵه ێ خوه م فریوم

نه شاهینم ،نه قاژم ، مژێ ها ده مه ڵاژم

ده مێ ناڵم وه داخه و ، ده مێ بێ ده نگ گریوم

م ک مردن به سم نه ۊ ، خودا هانا ڕه سم نه ۊ

ئه ڕا چۊو گه رته چۊوچان ده م خوازن بشێوم؟

توچوزانی چه کیشم ؟نێامه ی هاته تۊوشم

خودا زانێ نیه زانم ، فرشته م یا ک دێوم

سیاوه خشم ده ده شتێ ، تکێ خۊونم ده ته شتێ

ئه ڕا چۊو زۆڵف زاڵم ، چنه ژار و په شێوم

ژیان ژانه و بۊون سه م ، نه سووراوم نه ڕووسه م

ته قازم چۊو بسێنم ، نه گووده رزم نه گیوم

ئه گه ر ڕووژه و ئه گه ر شه و ،که سێ چۊو م ده تان نه ۊ

نه وارانم بووارم ، نه وه فرێگم بتێوم

 ------------------------------------------------------

(ترجمه از کورش صادقی)با تشکر از ایشان

(هذیان)

چرا ابری سترون بر لبانم میلرزد

من نه بارانم که ببارم نه برفی که آب شوم

دردا ودریغا برای مردن دردا ودریغا برای گور

...ودرد ودریغ برای  دو عطسه ی بی درنگ

شگفتا من که ز طالع نحس خود فریب می خورم

نه شاهینی در اوج ونه زاغی در حضیضم

اما با زبانی گر گرفته سرود پرواز می خوانم

گاهی ناله میکنم با درد گاهی فرو میروم در گریه ای با سکوت

کسی فریاد رسم نشد همه با هم فریاد برآوردند:

مرگ برای تو کافی نیست حتی خدا هم به یاد تو نیست

در حیرتم چرا همسرایان مرا چون گرد باد به سماع می خوانند؟

ناکامی همراه من است وتو چه می دانی چه بد همسفریست !

خدا میداند در مانده ام نمیدانم فرشته ام یا دیو؟

سیاوشم که در دشت پاکی  خونم در طشت فرو چکیده

چرا به پریشانی مانند زلف زال شده ام

زندگی درد است وبودن شوکران نه رستمم ونه سهراب

مانده ام چگونه انتقامم را بگیرم؟من که نه گودرزم ونه گیو؟

اگر روزاست اگرشب دعا میکنم هیچگاه مانند من نباشید

زیرا نه بارانم که ببارم نه برفی که آب شوم

ســرزمینی هـمیشه رویــایی آسمانی که رنگ تردید ست

هستیم را بــه بــاد خواهد داد آنچنانکه مــرا زخود چیدست

در خیالم به باوری مستم  تاکه او هست همدمش هستم

بــاغــهــای مــعــلق بـــابـل درکنــار تبسمش بـــید ســـت

زلــزلــه نــه آتـش وطـوفان سوی من می دمد که می داند؟

در دلم لحظه لحظه ویرانی نقشی از طاق تخت جمشید ست

چشمها را فرو نباید بست ساحر است  وبه عاشقی تردست

اوکــه تــا بــی نـهایت فــردا از پــس کنج مژه اش دیـــدست

گــاه اهــریمنست گاه انسان گاه یک سایه گاه یــک تــردیــد

مــعبــد بــت پـــرستــی ما را نقشی از انقراض توحید است.

اول  پیــامــک سپس زنــگ، آنــگـاه دل  دادن  از دور

ام  ام  اسـی غـیرفــعــال،ایـمـیـل هــایـی کـر وکــور

در سـرزمیـن مـجـازی،دل  دادن  آسـانـتـریـن اسـت

چت روم و کامنت و وب سایت،با ژست والفاظ ناجور

اینترنـت  و  عـشـقـبـازی، راحـت تـر از  آب خـوردن!

قـول و قــرار و رسـیدن،شــرمـنـده ام...زیـر هـاشـور

از  خـط  هـمـراه  اول ،بـا خـالـه جـان  گـفـتـگو   کـن

ایـرانسـلـت هـم بـرای آن وعـده هــای گـم وگــور...

امـروز اگـر مـولـوی بـود،بـا شـمس بیگانـه مـی شد

شبلی هم اینجا اگر بود،صد طعنه می زد به منصور

بیـچاره فـرهــاد ومـجـنـون ،بـدبـخـت شـیرین ولیـلی

حـالا در ایـن قـهـوه خانه،اکس است وقلیان و وافور

با دوست های مجازی،حالی به حالی قشنگ است

تلـخ است ترشی در اینجا،شیر است زنـدانـی مــور

بــگـذارمــردم بــخـوانـنـد،شــعرم شـلم شـوربـا شـد

کــار هـمـه اخـتیاریـست،مـاییــم و یـک طـبع مـجـبـور.

منم و خیال  بارون

تویی آسمون همیشه

کنج زندون نفسهام

تویی ودلی شکسته

وای اگه دوباره چشمات

خواب دیدنم ببینه

 رو دلم سکوتی از سرب

 
تا ابد ...ابد می شینه

عاشقی حرفی قشنگه

برا اونایی که هستن

نه برامنی که دردام

کوله ی دلم رو بستن

........

(یشکش به مبارزان مسلخ درد) 

یک شاخه شب و.....

دوباغ

سرگردانی،

این است:

... تمام دولت ویرانی...

این راه نرفته،

آخرش،

 معلوم است.

 وقتی!

 سرطان هست!

...تو خود میدانی...

به تو میرسم

شبی که

به ستاره ها بمانی

به سکوت و...

گاه سو سو

چه ترانه ای بخوانی!

نه سیاستم

نه ....

صوفی

نه ...

نگاه پرشکسته

تویی آن بلوغ تقدیر

تو...

 شراب

کهکشانی.

....وهمین ترانه

 می خواند

شبحی که سمت جاده

به غبار تکیه می کرد

و....

چه رفت بی نشانی

شاعر باش و...

از اهالی فریاد

سهم تورا خلقتت باز پس نمی دهد

پلنگ باش

 نه غزالی که به فتنه چشمت

راه نگاهی به پرتگاه بیفتد

زن باش

زنانه بگو

مگر چه از مرد کم داری؟

بگو مادر خلقت تویی

 فریاد بکش

کودکان خفته ات را

آواز بخوان ترانه های گم شده ات را

زیباتر از آنچه تورا می بینند

نمایان کن خودت را

تو وارث اهتزازی به گیسوانت بگو در باد برقصند.

شهرزاد قرن قدرت وقبله

هنوز شب آغازاست......